در چنين روزي در سال 1952 ، يک قلب مصنوعي براي نخستين بار در يک بيمار مرد 41 ساله به کار گرفته شد و به مدت 80 دقيقه او را زنده نگاه داشت.اين قلب مصنوعي براي نخستين بار در آمريکا ساخته شد، ولي باوجود پيشرفتهاي زيادي که در اين زمينه انجام شده،به دليل مشکلات اين دستگاه ها هنوز به صورت فراگير مورد استفاده قرار نمي گيرد.

با توجه به هزينه بالاي انجام پيوند و کمبود اهداکننده قلب ، امروزه دسترسي آسان تر به قلب مصنوعي يا روش هاي پيشرفته ديگري چون پيوند سلولي قلب، بيش از پيش ضروري به نظر مي رسد. طي سال هاي اخير پروفسور “توفيق موسيوند” از ايران واستاد جراحي دانشکده پزشکي اتاواي کانادا موفق به اختراع يک قلب جديد شد که اين قلب مصنوعي به دلايل متعددي که مهمترين آن تعبيه آن در داخل بدن انسان است، با مشکلات ياد شده همراه نخواهد بود.ابداع قلب مصنوعي پروفسور موسيوند به عنوان سيستم نجات دهنده قلب ها نام گرفته شده است.